Σεπτέμβρης με ανανεωμένη ενέργεια: Ο Νίκος Παπαδογιάννης γράφει!
Αθλητική Ανάλυση: Η Εθνική Αυτή Έκανε Θαύματα στην Ρίγα
Ο Νίκος Παπαδογιάννης επιχειρεί τον απολογισμό του 2025, ξεκινώντας από τη Λεμεσό και κατευθυνόμενος προς τη Ρίγα, εκεί όπου η αληθινή ουσία του αθλητισμού αποκαλύπτεται.
Αναλογιζόμενος τις καλύτερες στιγμές της χρονιάς, συνειδητοποίησα ότι η αδρεναλίνη και η emocionante του μπάσκετ με καθόρισαν. Μάλιστα, η απόφαση να παρακολουθήσω τον τελικό της Τότεναμ στο Μπιλμπάο αντί να βρεθώ στο Άμπου Ντάμπι αποδείχθηκε κίνηση-κλειδί. Ωστόσο, η αληθινή μαγεία συνέβη στον άξονα Λεμεσού-Ρίγα, όταν η «επίσημη αγαπημένη» εμφανίστηκε με αέρα νικητή, επιδεικνύοντας τον Ace of Spades, το φόρεμα που προκαλεί φόβο στους αντιπάλους.
Η Εθνική μας ομάδα πραγματοποιεί μια εκπληκτική πορεία στο Ευρωμπάσκετ, νικώντας όλες τις ομάδες που έπρεπε να νικήσει (Ιταλία, Γεωργία, Ισπανία, Ισραήλ, Λιθουανία και Φινλανδία) και την μοναδική ήττα της έρχεται κόντρα στην Τουρκία. Έτσι, παρέμεινε στη βάση της φορώντας ένα πολύτιμο μετάλλιο, γεγονός που κανείς δεν περίμενε.
Στο ξεκίνημα της χρονιάς, η κατάκτηση μεταλλίου φάνταζε σχεδόν αδύνατη, μια σκέψη που φαινόταν να επιβεβαιώνεται από τα σενάρια που έδειχναν ανομβρία. Μια τελευταία ματιά στα διαβατήρια πριν την αναχώρηση τελείωσε τις ελπίδες του πιο αισιόδοξου.
Δίπλα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που παρέμεινε ασυγκίνητος από τις αμφισβητήσεις, σε συνδυασμό με τους 35χρονους «γέροντες» Σλούκα και Παπανικολάου, βρίσκονταν εννέα ταλαντούχοι συμπαίκτες, οι οποίοι είχαν μάθει να παλεύουν με αποφασιστικότητα. Ανάμεσά τους, ο Ντόρσεϊ και ο Μήτογλου, που έπαιζαν με τη βεβαιότητα του αουτσάιντερ. Ο Τολιόπουλος έδειχνε έτοιμος για το επόμενο βήμα, ενώ οι Καλαϊτζάκης και Λαρεντζάκης περιμέναν τη σειρά τους.
Κι όμως, αυτοί οι παίκτες κατάφεραν να κερδίσουν το μετάλλιο παίζοντας εξαιρετικό μπάσκετ, όχι με σκληράδα αλλά με ουσία. Η ομάδα που φαινόταν να μην αντέχει άλλες απώλειες, βρήκε τη δύναμη να ξεπεράσει ακόμα και τις ηχηρές απουσίες των Παπαγιάννη, Γουόκαπ, Ρογκαβόπουλου, Παπαπέτρου και Αβδάλα. Με αντίπαλους τους Ισραηλινούς, η ομάδα έπαιξε με προσοχή και στρατηγική, ενώ βρήκε τρόπους να ξεπεράσει τους ισχυρούς Λιθουανούς.
Στο τέλος, οι στιγμές ήταν συγκινητικές. Μέσα σε άνεση γέλιου και κλάματος, μοιράστηκα τη χαρά με 500 τυχερούς φιλάθλους που βρέθηκαν στη Λετονία για τον αγώνα. Φορώντας το μετάλλιο που μου παρέδωσε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ένιωσα την βαρύτητα της επιτυχίας.
Η Ρίγα, σαν μια επιστροφή στη γη της Επαγγελίας, σηματοδότησε την επαναστατική αρχή μιας ομάδας που διψά για νίκες. «Πιο πολύ χάρηκα για τον Θανάση», σκέφτηκα, τονίζοντας τη σημασία όσων αποτελούν πηγή έμπνευσης για τους άλλους.
Η ομάδα έχει τη δυνατότητα να πάει μπροστά. Αν και ήμουν μάρτυρας σε πολλές μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, αυτή η εμπειρία υπήρξε κορυφαία. Η Εθνική μας του 2027 μπορεί να λάμψει ξανά, καθώς η επιθυμία των παικτών υπερβαίνει τις αδυναμίες τους.
Τέλος, μπορεί να αποχαιρετώ αυτό το γραφείο, αλλά η καρδιά μου παραμένει στη Ρίγα. Έχω καλύψει τριάντα διοργανώσεις Εθνικής ομάδας, και αυτό που ζήσαμε φέτος ήταν κάτι ανεξίτηλο. Με τις πτήσεις για τη Ντόχα στο μυαλό, απλά αναμένω το επόμενο κεφάλαιο.
