Ανατροπή της αποτυχίας: Πώς ο φόβος μεταμορφώνει τις ζωές μας
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος αναλύει την κατάσταση που επικρατεί στον ΠΑΟΚ, εστιάζοντας στις δηλώσεις του Ρασβάν Λουτσέσκου μετά την ήττα από τον ΟΦΗ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Διαπίστωσα, διάβαζοντας χθες στο Gazzetta.gr, πόσο αποκαλυπτική ήταν η τοποθέτηση του Ρουμάνου προπονητή σε σχέση με την κακή πορεία της ομάδας. Συχνά, οι αθλητές και οι προπονητές εξηγούν τις νίκες με ευκολία, ενώ οι ήττες απαιτούν πιο ειλικρινείς αναλύσεις. Ας δούμε, ωστόσο, με μεγαλύτερη προσοχή τι είπε ο προπονητής του ΠΑΟΚ.
«Αυτή είναι μια αποτυχία για εμάς. Τελικά, πρέπει να την αποδεχτούμε ως αποτυχία. Φτιάχνεις όνειρα κατά τη διάρκεια της χρονιάς, υπομένεις αναποδιές και όταν ελπίζεις σε μια νίκη, έρχεται ένα ματς που σε προσγειώνει στην πραγματικότητα. Ο μεγάλος πόνος είναι ότι το όνειρο που όλοι είχαμε δεν έγινε πραγματικότητα. Δεν θεωρώ ότι παίξαμε καλά σε αυτόν τον τελικό, αντιμετωπίζοντας μια ομάδα που δεν είναι αντάξια του επιπέδου μας, με όλο τον σεβασμό στον ΟΦΗ. Είχαν τη δική τους φιλοσοφία και βρίσκονται σε καλή κατάσταση, αλλά το αποτέλεσμα κρίθηκε σε κρίσιμες στιγμές που δεν ήταν υπέρ μας», τόνισε.
Πρόσθεσε επίσης: «Μπορούν να συμβούν τέτοια γεγονότα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση χάσαμε όχι λόγω του φόβου της αντίπαλης ομάδας, αλλά από τον φόβο της αποτυχίας. Έχουμε να κάνουμε με την αίσθηση του ότι δεν θα τα καταφέρουμε, που μας στέρησε την εμπιστοσύνη και τη χημεία που χτίσαμε τη διάρκεια της χρονιάς. Οι τραυματισμοί και άλλες αποδιοργανωτικές καταστάσεις στην ομάδα μας τους τελευταίους δύο μήνες μας έχουν απομακρύνει από τη φόρμα που είχαμε. Δύο μήνες νωρίτερα, ήμασταν σε μια κατάσταση που μας έδινε την ελπίδα να κατακτήσουμε και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο», ανέφερε.
Δεν μπορώ να διαφωνήσω με τη διάγνωση του προπονητή. Όμως, καθώς πλησιάζουν οι τελευταίοι μήνες της τρέχουσας σεζόν, αναρωτιέμαι πώς ήταν δυνατόν να πιστεύει ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί μόνος του μια χρονιά τόσο απαιτητική για τον ΠΑΟΚ. Ο Λουτσέσκου έχει δίκιο που υποδεικνύει τον φόβο της αποτυχίας, αλλά για να αποφευχθεί αυτός ο φόβος, χρειαζόταν η ενίσχυση από στελέχη που θα αναλάμβαναν ακόμα και το βάρος της πίεσης. Ο ένας άνθρωπος, όσο ικανός και αν είναι, δεν μπορεί να φέρει το φορτίο αυτό μόνος του.
Πού βρίσκονται οι αντικαταστάτες;
Ρίχνοντας μια ματιά στη δομή του ΠΑΟΚ, παρατηρώ την απουσία πολλών προσώπων. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς κάνει ο Χρήστος Καρυπίδης ως τεχνικός διευθυντής, αλλά η εμπειρία του δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη του Ζοζέ Μπότο, ο οποίος είχε διατελέσει στη συγκεκριμένη θέση. Στην ομάδα υπάρχουν αρκετά άτομα που συνεργάζονται με τον Λουτσέσκου, όπως οι Θεοδωρίδης, Κωνσταντινίδης και Καστορίνας, καθώς και πέντε αναλυτές – αρκετοί για μια ομάδα. Ο Βιερίνα όμως είναι η μοναδική σταθερά που μένει. Οι απουσίες έχουν δημιουργήσει ένα κενό που δίνει την αίσθηση ότι κάτι λείπει. Η απομάκρυνση του Μάκη Γκαγκάτση από την ΕΠΟ δεν ξέρω αν καλύφθηκε πλήρως, ενώ και η απουσία του Κυργιάκου, που ήταν πάνω από δέκα χρόνια στον σύλλογο, αφήνει πίσω της ένα κενό. Αξιοσημείωτο είναι και πώς ο Γιώργος Σαββίδης συμμετέχει πλέον στη καθημερινότητα του ομάδας. Ο Ιβάν βρίσκεται συχνά στο εξωτερικό, ενώ η Μαρία Γκοτσάρεβα, που προσπαθεί να ενσωματώσει την πιεστική κατάσταση, ενδέχεται να μην έχει τη δύναμη να διαχειριστεί την πίεση που προκύπτει όταν, σύμφωνα με τον Λουτσέσκου, δεν υπήρξαν οι κατάλληλες συνθήκες.
Κακός απολογισμός
Ο ΠΑΟΚ δεν κλείνει απλώς την κακή σεζόν του, παρατηρώντας πλέον τέσσερις συνεχόμενες ήττες, ένα φαινόμενο σπάνιο. Η χρονιά ξεκίνησε δύσκολα, κάτι που πιθανόν πολλοί να έχουν ξεχάσει. Αποκλείστηκε από την άπειρη αυστριακή Βόλφσμπεργκερ με γκολ του Μαντί Καμαρά στην παράταση, μετά από δύο ισοπαλίες. Ήταν κατώτερος της Ριέκα και δεν μπόρεσε να κερδίσει στην έδρα του τους Μακάμπι και Παναιτωλικό, ενώ τα λίγα θετικά αποτελέσματα με την ΑΕΛ και τον Ατρόμητο ήρθαν με μεγάλες δυσκολίες. Ακόμα και η ισοπαλία με τον Αστέρα στην Τρίπολη (3-3) δεν ήταν νίκη, καθώς μετέπειτα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν προσφερόταν ως σταθμός. Ωστόσο, η ήττα 4-1 από τον Λεβαδειακό στο κύπελλο προκάλεσε ανησυχία, αν και δεν στοίχισε στην τελική πορεία. Στους πρώτους 13 αγώνες, μόνο μία πειστική εμφάνιση καταγράφηκε: το 5-0 απέναντι στη Ριέκα. Στην έδρα του, η ομάδα δυσκολευόταν να βρει δίχτυα, και οι ήττες προέρχονταν από ομάδες που δεν ήταν καλύτερες, όπως η Θέλτα στα προβλήματα της Βίγκο. Ήρθε η νίκη επί του Ολυμπιακού με ανατροπή, και η κατάσταση φαίνεται να βελτιώθηκε λίγο. Ωστόσο, η ισοπαλία στο Καραϊσκάκη, ενώ είχε πολλές αποχές, έδωσε ψευδαισθήσεις στον ΠΑΟΚ ότι τα πράγματα θα γίνονταν πιο εύκολα στο μέλλον. Τώρα βέβαια έχουν κι πάλι τον Ολυμπιακό για αντίπαλο την Κυριακή, με στόχο την δεύτερη θέση, η οποία φαντάζει πια σαν παρηγοριά, ενώ η εστίαση πρέπει να είναι στη σύνθεση συμπερασμάτων για το μέλλον.
Απαιτούνται αναγκαία στελέχη
Από όλα αυτά συνάγω ότι ο Λουτσέσκου φάνηκε να είναι άνετα με την ιδέα να αναλάβει τα πάντα πριν από δύο χρόνια. Η επιθυμία του να γίνει ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον του ΠΑΟΚ τον γοήτευε. Ωστόσο, αυτός ο ρόλος αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολος. Η απώλεια του πατέρα του περιπλέκει τα πράγματα και η διαχείριση του άγχους γίνεται ακόμα πιο απαιτητική, ειδικά σε σχέση με την καθημερινότητα της ομάδας. Το καλοκαίρι που έρχεται, ανεξαρτήτως της πορείας του Ρουμάνου προπονητή, ο ΠΑΟΚ θα χρειαστεί ικανά στελέχη που θα διαχειριστούν καταστάσεις και θα αποτρέψουν την εμφάνιση του φόβου της αποτυχίας στην καρδιά μιας φιλόδοξης ομάδας.
