Gazzetta Awards: Μια αξέχαστη γιορτή που μας δικαίωσε!

Ο Νότης Χάλαρης αποκαλύπτει τη μαγεία της συμμετοχής του Κωνσταντίνου Καρέτσα στα Gazzetta Awards, μοιράζοντας τις εμπειρίες της διαδικασίας πρόσκλησης του νεαρού ποδοσφαιριστή στο Μέγαρο Μουσικής.

Η αξία των Gazzetta Awards λάμπει καθώς συγκεντρώνει θρύλους και προσωπικότητες από όλα τα αθλήματα, δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στα βραβεία που αγαπήσατε διαχρονικά. Όμως, αυτό το έτος ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστό για μένα.

Ας το εξηγήσω. Υποψήφιος για το βραβείο Rising Star Ανδρών ήταν ο Κωνσταντίνος Καρέτσας, το μεγάλο ταλέντο που αναδείχθηκε στο ελληνικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Μεγάλοι σύλλογοι κάνουν ουρές για να αποκτήσουν αυτό το 18χρονο «αστέρι», το οποίο έχει ήδη καταγράψει 14 ασίστ φέτος με την Γκενκ στο Βέλγιο.

Η γνωριμία μου με τον Κωνσταντίνο χρονολογείται από το 2022, όταν σε τόσο μικρή ηλικία εντυπωσίασε σε αγώνες με μεγαλύτερους παίκτες. Θυμάμαι καλά έναν αγώνα του στο Youth League εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου πραγματικά ξεχώρισε.

Η ιδέα να προσκληθεί στην Αθήνα για τα Gazzetta Awards μόλις διατυπώθηκε. Αμέσως ενημέρωσα την οικογένεια του και τους τη Γκενκ, και η απάντηση ήταν «ας δούμε το πρόγραμμα», μέχρι που ήρθε η επιβεβαίωση από τον πατέρα του, κ. Βάιο, που είπε: «Ο Κωνσταντίνος και εμείς θα χαρούμε να δώσουμε το παρών στην εκδήλωση».

Το αίμα μου βράζει από ενθουσιασμό. Και φτάσαμε στο βράδυ της Κυριακής (8/2). Η πτήση έφτασε τα μεσάνυχτα στην Αθήνα. Νωρίτερα, ο Κωνσταντίνος είχε συμμετάσχει σε ένα ντέρμπι με την Άντερλεχτ, προσφέροντας μια ασίστ στη νίκη με 2-0.

Μετά από μια μακρά αναμονή στις αποσκευές, εμφανίζεται η συνοδεία του. Ο Κωνσταντίνος μαζί με τους γονείς του και τον υπεύθυνο επικοινωνίας της Γκενκ, Ίμπεν Σέμπελς. Τον ευχαριστώ θερμά, καθώς βοήθησε ώστε αυτή η εμπειρία να πραγματοποιηθεί. Μαζί τους ήταν και οι Οράζ Τάχερ από την content team της Γκενκ καθώς και ο Βέλγος δημοσιογράφος Μπόμπ Φάεσεν.

Όλοι τους σχηματίζουν χαμόγελα, αν και κουρασμένοι από την ημερήσια αθλητική δραστηριότητα. Άμεση κατεύθυνση στο ξενοδοχείο για ξεκούραση και την επόμενη μέρα ένα μικρό τουρ στην Αθήνα πριν την βραδιά των Gazzetta Awards. Ήταν από τους πρώτους καλεσμένους που εμφανίστηκαν στο Μέγαρο Μουσικής, και αμέσως κέντρισαν την προσοχή με την εμφάνισή τους.

Ο Κωνσταντίνος αναδείχθηκε σε κεντρική φιγούρα της βραδιάς. Από ποδοσφαιριστές μέχρι μπασκετμπολίστες και προπονητές, όλοι πλησίασαν για να τον χαιρετίσουν και να φωτογραφηθούν μαζί του. Στο μεταξύ, οι γονείς του δεν μπορούσαν να κρύψουν τη συγκίνησή τους, βλέποντας τον γιο τους να απολαμβάνει τόσο θετικό feedback στην Ελλάδα.

Αν και μόνο 18 χρονών, ο ταλαντούχος ποδοσφαιριστής δεν φαινόταν να επηρεάζεται από τη δημοσιότητα. Όταν τον ρώτησα για τα συναισθήματά του σχετικά με την κατάσταση, απάντησε απλά «είναι ωραίο», χαμηλώνοντας το βλέμμα του. Όμως, την ώρα που μίλαγε μπροστά στις κάμερες ή άλλους αθλητές, η αυτοπεποίθησή του εκτοξευόταν. Ήταν ένας συνδυασμός ταπεινοφροσύνης και πίστης στις ικανότητές του.

Η επικοινωνία μου με την οικογένειά του και την Γκενκ ήταν συνεχής, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά. Όταν ήρθε η ώρα της εκδήλωσης, καθίσαμε στο τραπέζι μας, περιμένοντας την ανακοίνωση του νικητή για τον Rising Star στους άνδρες. Ο Κωνσταντίνος, ο Μουζακίτης και ο Αβδάλα ήταν υποψήφιοι, ενώ στη σκηνή ανέβηκε ο Γιώργος Καραγκούνης.

Ακούγοντας το όνομά του, ο Κωνσταντίνος σηκώθηκε, φιλήθηκε με τους γονείς του και προχώρησε στη σκηνή. Εκεί τον περίμενε ένα είδωλο του, και το χαμόγελό του «τα έλεγε όλα». Τα λόγια του θρύλου του 2004 συγκίνησαν τους γονείς του, ιδιαίτερα όταν αναφέρθηκε σε αυτούς.

Η οικογένεια για τους Έλληνες αποτελεί ιερό θεσμό, και η σχέση του Κωνσταντίνου με τους γονείς του αποδεικνύει την ισχυρή ελληνικότητά του. Η ευχή μου ήταν να είναι «το πρώτο από τα πολλά»…

Ήρθε η στιγμή του grand finale. Λίγο πριν αποχωρήσουν από την αίθουσα, είχα έναν σύντομο διάλογο με τον Κριστιάν Καρεμπέ. Όταν του ζήτησαν να πει «γειά» στον Κωνσταντίνο Καρέτσα, δέχθηκε ευχαρίστως. Την ίδια στιγμή, ο Γιώργος Καραγκούνης ήδη πλησίασε και όταν είδε τον θρύλο της Ευρώπης, το χαμόγελο του Κωνσταντίνου ξαναφάνηκε λαμπερό.

Συμβουλές για το ποδόσφαιρο και τη ζωή από ανθρώπους που έχουν διαγράψει σπουδαίες καριέρες. Ο Χρήστος Μουζακίτης, που γνωρίζει τον Κωνσταντίνο από την Εθνική, βρισκόταν δίπλα και ο Αντρέ Βιεϊρίνια εισήλθε στη συζήτηση λέγοντας αστεία, «τι κάνεις εκεί; Είναι δικός μου. Εγώ τον πρόλαβα», δημιουργώντας μια χαλαρή ατμόσφαιρα.

Και εγώ κάπου στη μέση. Σκεφτόμενος πως συνομιλώ με ανθρώπους που παλιότερα έβλεπα μόνο στην τηλεόραση, αναρωτιόμουν «τι ζω τώρα;». Παρατήρησα γύρω τις μοναδικές εικόνες που εκτυλίσσονταν.

Αυτά είναι τα Gazzetta Awards. Αυτές οι αναμνήσεις που μένουν τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες. Στο τέλος, ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος με ρώτησε «καλός είναι;» για τον Κωνσταντίνο. Φυσικά, η απάντηση ήταν ρητορική. «Παιχταράς του λέω» και άρχισαν μια κουβέντα με συμβουλές προς τον 18χρονο επιθετικό.

Η λέξη-κλειδί ήταν «διάρκεια». Ο Καραγκούνης και ο παλιός στόπερ, που βραβεύθηκε από τον 90χρονο παππού του, τόνισαν τη σημασία της διαρκούς παρουσίας στην καριέρα του Κωνσταντίνου.

Αυτά τα λόγια αντήχησαν στον Καρέτσα. Αργότερα, καθώς περιμέναμε το βαν για να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, μου είπε: «Είναι διαφορετικό να ακούς συμβουλές από τον οποιονδήποτε και εντελώς άλλο από θρύλους όπως ο Καρεμπέ, ο Καραγκούνης, ο Σωκράτης και ο Βιεϊρίνια. Αυτές οι συμβουλές μένουν για πάντα».

Δίπλα του, οι γονείς του λάτρευαν τη στιγμή, γεμάτοι περηφάνια, όπως και οι εκπρόσωποι της Γκενκ και ο Βέλγος δημοσιογράφος. Οι άνθρωποι της βελγικής ομάδας τον θεωρούν κομμάτι της οικογένειάς τους και δυο άτομα ήρθαν στην Ελλάδα ειδικά για εκείνον. Όταν τους μίλησα για το τι σημαίνει ο Καρέτσας για τους Έλληνες, εκείνοι αντέτειναν με χαμόγελα και περηφάνια.Έλαμπαν.

Η καλύτερη ατάκα που άκουσα ήταν λίγο πριν πηγαίνουμε στο ξενοδοχείο. Οι γονείς του, οι Βέλγοι και ο Κωνσταντίνος τονίσανε: «Άξιζε που ήρθαμε».

ΥΓ. Ήταν εκπληκτικό το γεγονός ότι όλη η αποστολή επισκέφθηκε την επόμενη ημέρα το μουσείο μου, το Chal’s Football Museum. Ο φραπές και ο Freddo Espresso εντάχθηκαν στο μενού. Οι Βέλγοι μπλέκονταν στο ελληνικό πνεύμα και η χαρά του Κωνσταντίνου που είδε τη φανέλα του ανάμεσα σε τόσα αναγνωρίσιμα ονόματα, ήταν ανεκτίμητη.