Ιβάν Σαββίδης: Ο πρόεδρος που έχτισε πραγματικά, δεν «κατασπάραξε»

Υπάρχουν πρόεδροι που παραλαμβάνουν έναν σύλλογο και τον αφήνουν φτωχότερο απ’ ό,τι τον βρήκαν. Και υπάρχουν πρόεδροι που αφήνουν πίσω τους κάτι χειροπιαστό. Ο Ιβάν Σαββίδης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία, και αυτό δεν είναι θέμα γνώμης — είναι θέμα τσιμέντου, υποδομών και αριθμών.

Από σύλλογο σε θεσμό

Ο ΠΑΟΚ που παρέλαβε ο Σαββίδης δεν ήταν ο ΠΑΟΚ που υπάρχει σήμερα. Η Τούμπα αναβαθμίστηκε, δημιουργήθηκαν σύγχρονες προπονητικές εγκαταστάσεις, ιδρύθηκε η Ακαδημία Σαββίδη — ένα έργο που δεν αφορά μόνο την πρώτη ομάδα αλλά γενιές παιδιών που μεγαλώνουν μέσα σε αυτές τις δομές. Αυτά δεν είναι διαφημιστικά συνθήματα. Είναι κτίρια, γήπεδα, προπονητές, υποδομές που υπάρχουν και λειτουργούν ανεξάρτητα από το πώς νιώθει κανείς για τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η διαφορά ανάμεσα στο “επενδύω” και στο “αρμέγω”

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε δει πολλά μοντέλα διοίκησης. Έχουμε δει προέδρους που έβαλαν την ομάδα ενέχυρο για προσωπικά τους συμφέροντα, που χρησιμοποίησαν τον σύλλογο ως μοχλό πίεσης ή ως διαφημιστικό εργαλείο για άλλες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Ο Σαββίδης έβαλε δικά του κεφάλαια στον ΠΑΟΚ, κεφάλαια που δεν επέστρεψαν ποτέ με τη μορφή μερισμάτων ή κέρδους. Αυτό από μόνο του είναι ασυνήθιστο — ίσως μοναδικό — στα ελληνικά δεδομένα.

Μια σχέση που δεν αντιγράφεται

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη από κατακτήσεις για να γεμίσει την Τούμπα. Η σχέση φιλάθλου-συλλόγου εδώ ξεπερνά το αποτέλεσμα της Κυριακής. Είναι ταυτότητα, είναι ιστορία προσφυγιάς και αγώνα, είναι κάτι που κουβαλιέται από γενιά σε γενιά. Αυτή την αγάπη, ακριβώς επειδή είναι τόσο βαθιά, μπορεί κανείς να την εκμεταλλευτεί εύκολα — αρκεί να φορέσει το πουκάμισο και να μιλήσει τη σωστή γλώσσα. Το ερώτημα δεν είναι ποιος αγαπά τον ΠΑΟΚ στα λόγια, αλλά ποιος επένδυσε σε αυτόν στην πράξη.

Η κρίση ανήκει στην ιστορία

Κάθε διοίκηση κρίνεται τελικά όχι από τις εντυπώσεις της στιγμής αλλά από το αποτύπωμα που αφήνει. Στην περίπτωση του Σαββίδη, το αποτύπωμα είναι ορατό: υποδομές που στέκονται, μια Ακαδημία που μεγαλώνει παιδιά, ένας σύλλογος που σταθεροποιήθηκε οικονομικά και αθλητικά σε μια εποχή που πολλοί άλλοι σύλλογοι στην Ελλάδα πάλευαν να επιβιώσουν.

Η συζήτηση γύρω από κάθε δημόσιο πρόσωπο είναι θεμιτή και αναμενόμενη. Όμως η αξιολόγηση μιας προεδρίας δεν πρέπει να γίνεται με βάση τη στιγμιαία ένταση, αλλά με βάση το έργο που μένει πίσω. Και στην περίπτωση του ΠΑΟΚ, αυτό το έργο μιλάει μόνο του.